Pojęcie prawa rzeczowego
Prawo rzeczowe jest jednym z działów prawa cywilnego. Obejmuje ono zespół norm prawnych regulujących instytucję własności oraz niektóre inne formy korzystania z rzeczy. W zakres prawa rzeczowego wchodzą przede wszystkim normy regulujące prawo własności, będące pod¬stawowym prawem rzeczowym (normy regulują treść i wykonywanie prawa własności, sposoby jego nabycia i utraty, jego ochronę itp.), oraz normy regulujące inne prawa rzeczowe. Innymi prawami rzeczowymi jest użytkowanie wieczyste oraz są nimi ograniczone prawa rzeczowe, stanowiące grupę praw, zwanych prawami na rzeczy cudzej.
Normy prawa rzeczowego zawarte są przede wszystkim w księdze drugiej kodeksu cywilnego. Ponadto źródłami prawa rzeczowego są również inne akty normatywne, z których największe znaczenie ma ustawa o księgach wieczystych i hipotece.
Prawo rzeczowe reguluje stosunki, z których wynikają prawa podmiotowe o charakterze bezwzględnym, dotyczące rzeczy. Prawa podmiotowe bezwzględne to takie prawa, którym odpowiada obowiązek ciążący nie na oznaczonej osobie, lecz na całym otoczeniu upraw¬nionego. Są one więc skuteczne nie względem oznaczonej osoby, lecz wobec wszystkich. Na wszystkich bowiem spoczywa obowiązek po¬wstrzymywania się od działań mogących naruszyć prawo podmiotowe uprawnionego. Rodzaje praw rzeczowych są ściśle określone w kodeksie cywilnym, toteż strony nie mogą na przykład w umowie ustanowić nowych, nie przewidzianych przepisami praw rzeczowych.
