Własność
Własność jest kategorią zarówno ekonomiczną, jak i prawną. W sensie ekonomicznym własność określana jest jako stosunek do dóbr material¬nych, obejmujący wszelkie formy przynależności tych dóbr do po¬szczególnych osób. Prawo własności stanowi formę takiej przynależno¬ści uregulowaną przez prawo. Ponieważ własność i prawo własności stanowią dwie strony tego samego zjawiska, w naukach prawnych prawo własności bywa często skrótowo zwane własnością.
Instytucja prawa własności jest najdonioślejszą instytucją prawa rzeczowego. Spośród wszystkich praw rzeczowych prawo własności daje właścicielowi najszersze uprawnienia. Inne prawa rzeczowe dają uprawnionemu z reguły jedynie wycinek praw, jakie przysługują właścicielowi i nie są prawami do rzeczy własnej, lecz prawami do rzeczy cudzej.
Określając treść prawa własności kodeks cywilny stanowi, że: „W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecz¬nego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą”. Z podanego przepisu wynika, że prawo własności daje właścicielowi możność korzystania z rzeczy z wyłączeniem innych osób i rozporządzania nią w granicach określonych: przepisami prawa, zasadami współżycia społecznego, społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa.
Na prawo własności składa się wiele uprawnień właściciela. Trady¬cyjnie uważa się, że właścicielowi przysługują uprawnienia władania, korzystania, używania i rozporządzania rzeczą. Uprawnienia te nie wyczerpują jednak prawa własności, w wypadku bowiem ograniczenia właściciela w poszczególnych uprawnieniach, pozbawienia go którego¬kolwiek z nich, a nawet przejściowo wszystkich wymienionych upraw¬nień (np. gdy właściciel zgubił rzecz) może on mimo wszystko być nadal właścicielem rzeczy.
